Propozycje zabaw i ćwiczeń wspomagających rozwój
GatunekArtykuły | Data dodania1 maja 2019 22:00 | Autor admin

Propozycje zabaw i ćwiczeń przygotowujących i ułatwiających naukę czytania i pisania

  • Analiza i synteza wzrokowa i orientacja przestrzenna:
    • rozpoznawanie obrazków i ich elementów,
    • składania obrazka z części- puzzle,
    • wyodrębnianie różnic między obrazkami pozornie identycznymi,
    • układanie dowolnych kompozycji z figur wg podanego wzoru,
    • odtwarzanie z pamięci uprzednio zaobserwowanych elementów,
    • grupowanie przedmiotów wg określonej cechy np. koloru, wielkości, kształtu
    • łączenie przedmiotów w pary – super pamięć
    • odszukiwanie takich samych znaków
  • Sprawność manualna:
    • rysowanie szlaczków i wzorków,
    • wypełnianie kredkami konturów- kolorowanki,
    • modelowanie z plasteliny,
    • wydzieranki i wycinanki nożyczkami z kolorowego papieru,
    • nawlekanie koralików na sznurek, haftowanie na tekturze,
    • ćwiczenia typu „labirynt” od prawej do lewej
  • Rozwój mowy:
    • słuchanie przez dzieci literatury dziecięcej: bajki, wierszyki, opowiadania,
    • rozmowy na temat usłyszanego utworu literackiego,
    • samodzielne opowiadanie historyjek lub obrazków
  • Rozwój myślenia przyczynowo- skutkowego:
    • porządkowanie historyjek obrazkowych wg kolejności zdarzeń,
    • rozwiązywanie rebusów, krzyżówek, zagadek logicznych
  • Rozwój percepcji słuchowej:
    • rozpoznawanie dźwięków z otoczenia ( z zamkniętymi oczami) np. zabawa co to za odgłos: tykanie zegara, gwizdanie czajnika, lecąca woda z kranu, kukanie kukułki,
    • rozpoznawanie znanych dzieciom piosenek,
    • wyróżnianie i określanie głosów ludzi np. płacz, kaszel, śpiew, kichanie, oklaski itp.
    • rozpoznawanie odgłosów przedmiotów umieszczonych w kubeczkach : monety , groch, zapałki, cukier
    • z której strony słychać dźwięk np. muzyka z radia
    • określanie liczby dźwięków np. dorosły stuka klockiem w stół i pyta „Ile razy stuknąłem?”
    • zabawy w rymy, dorosły mówi wyraz dziecko dopowiada wyraz rymujący się np. sanki- koleżanki,
    • przeciwieństwa dorosły mówi wyraz dziecko dopowiada wyraz przeciwstawny mały –duży, gruby- chudy, wysoki- niski itp.
    • dzielenie wyrazów na sylaby ma- ma, ta- ta, sa-mo-lot itp. dziecko musi ułożyć tyle klocków ile wyraz ma sylab.
    • dorosły mówi wyraźnie wyraz dziecko mówi co słyszy na początku np. osa- o, Ela-e, rower- r, sanki- s lub
    • dorosły mówi głoskę , dziecko wymienia wyrazy rozpoczynające się na usłyszaną głoskę np. „ a”- aparat, adres, Ala, autobus itp.
    • tworzenie przez dziecko wyrazów od podanej sylaby np. ma- mama, materac, materiał,
    • rozpoznawanie obrazka na podstawie pierwszej głoski np. wybierz obrazki zaczynające się na „k”.
    • dorosły dzieli wyrazy na sylaby lub głoski wypowiadając wyraźnie np. ro- wer lub o- s-a dziecko musi powiedzieć jaki wyraz usłyszało (rower , osa)
    • podajemy dziecku wyrazy trzy literowe oko, lis, dom, osa, kot, rok itp. dziecko powinno określić co słyszy na początku , na końcu i w środku wyrazu

Jeśli te ćwiczenia zostaną opanowane wtedy można przejść do głoskowania wyrazów : dwu, trzy, cztero, pięcio literowych
ul, As, kot, dom, oko, osa, rak, lis, mama, tata, most, rower itp. Bardzo ważnym elementem przygotowującym do nauki czytania jest analiza i synteza dźwiękowa wyrazów!!!



Przygotowanie dziecka do dojrzałości szkolnej
GatunekArtykuły | Data dodania1 maja 2019 21:52 | Autor admin

Przygotowaniu dziecka do szkoły służy rozwój nie tylko zadatków biologicznych ale także aktywność własna dziecka, wpływ środowiska społeczno- kulturalnego i celowo, spójne oddziaływanie wychowawcze rodziny i przedszkola. W warunkach zorganizowanych i celowego wychowania w przedszkolu przygotowaniu dzieci do szkoły służy realizacja treści wszystkich działań wychowania. Końcowym wynikiem pracy przedszkola jest osiągnięcie dojrzałości szkolnej.

Dojrzałość szkolna to osiągnięcie przez dziecko takiego stopnia rozwoju umysłowego, emocjonalnego, społecznego i fizycznego jaki umożliwia mu udział w życiu szkolnym i opanowanie treści programowych w klasie I.

O fizycznej dojrzałości dziecka do podjęcia nauki szkolnej decyduje w dużym stopniu stan zdrowia w latach wcześniejszych a więc sprawność ruchowa i motoryczna, odporność na zmęczenie i na choroby, prawidłowy słuch, wzrok, a także sprawność manualna. Prawidłowy stan fizyczny dziecka rokuje nadzieję, że będzie ono odporniejsze na infekcje, zmęczenie, a tym samym zdolniejsze do dłuższego wysiłku umysłowego.

Rodzina ma duże znaczenie w emocjonalno –społecznym rozwoju dziecka. Tu dziecko uczy się odnoszenia do innych osób, panowania nad swoimi reakcjami, wyrażania uczuć. Dzięki rodzinie przyswaja sobie prawidłowe nawyki i normy postępowania. O społecznej dojrzałości dziecka świadczy stopień samodzielności i zaradności w różnych sytuacjach. Im dziecko bardziej samodzielne tym jaśniej i ufniej spogląda na świat.

Istotnym czynnikiem kształtowania w dzieciach mowy komunikatywnej, która jest niezbędna przy nauce czytania, są kontakty społeczne. Dziecko sześcioletnie powinno mówić poprawnie pod względem gramatycznym i artykulacyjnym, mieć bogaty zasób słownictwa i pojęć, posiadać umiejętności swobodnego i zrozumiałego dla otoczenia wypowiadania się, opowiadania wrażeń ,przeżyć i wyrażania swoich pragnień czy ocen. Aby dziecko mogło opowiadać, musi przeżywać, spostrzegać, poznawać, działać. Na rozwijanie mowy i myślenia dziecka duży wpływ mają kontakty z rówieśnikami, a także literatura dziecięca. Rodzice powinni czytać dzieciom książki a także umożliwiać kontakty z rówieśnikami.

Rodzina nawet przy najwyższym poziomie kulturalnym oraz pedagogicznym przygotowaniu rodziców, nie może dać tego dziecku, co dobrze przemyślany i zorganizowany system zbiorowego wychowania w małym zespole dziecięcym. Dziecko w wieku przedszkolnym zaczyna orientować się w stosunkach społecznych między ludźmi, w ich pracy zawodowej oraz w społecznych motywach ich działalności. W końcu tego okresu powstaje na tej podstawie u dziecka tendencja do wykonywania poważnej, społecznej cenionej działalności.

Okres przedszkolny to czas rozkwitu zabawy a szczególności zabawy w role, która jest niezbędna w procesie uspołeczniania. Optymalne warunki do intelektualnego rozwoju dzieci osiąga się w przedszkolu specyficznymi, przedszkolnymi sposobami, poprzez szerokie wykorzystanie gier dydaktycznych i zabaw.

Pobyt dzieci sześcioletnich w tzw. klasie zerowej oraz systematyczna praca, według programu dostosowanego do potrzeb rozwojowych danej grupy, może zapewnić dziecku osiągnięcie dojrzałości szkolnej.

Troska o możliwie najlepsze przystosowanie dzieci do wymogów życia szkolnego każe nauczycielowi sześciolatków dążyć do ścisłej współpracy ze szkołą oraz rodzicami. Dla dziecka w okresie przejścia ze środowiska przedszkolnego, szczególnie ważna jest sprzyjająca, przepojona zrozumieniem atmosfera domu rodzinnego. Pełnienie roli ucznia staje się łatwiejsze, gdy rodzice gotowi są w razie potrzeby pośpieszyć z przyjacielską pomocą. Prawidłowe kształtowanie współpracy nauczyciela z rodzicami wymaga klimatu wzajemnego szacunku i zaufania. Należy pamiętać , że nie wszystkie dzieci rozwijają się jednakowo. Każde ma swoją indywidualna drogę rozwoju. U podłoża można znaleźć uwarunkowania biologiczne i społeczno- wychowawcze.

Dzieci idące do szkoły mają pozornie równy start. Uznane za dojrzałe do podjęcia nauki ,mogą wykazywać niższy poziom od spodziewanego, co większości przypadkach zostaje wyrównane w trakcie nauki szkolnej.

Charakterystyka dziecka w wieku 5,5 do 7 lat

  • pojawiają się zupełnie nowe zachowania , wcześniej nie spotykane, dziecko 6 letnie potrafi dążyć do zdobycia określonej wiedzy (świadomie uczyć się)
  • większa zdolność skupienia uwagi,
  • łatwiej podporządkowuje się dorosłym,
  • jest zdolne do wykonywania prostych zadań,
  • potrafi działać świadomie i planowo,
  • pojawia się uspołecznienie dzieci,
  • kontakty z innymi dziećmi cechuje życzliwość, mniejsza konfliktowość oraz – – liczenie się ze zdaniem innych

Literatura:
D.B.Elkonin, Przedszkole czy szkoła
H.Prus Wisniewska, Zanim dziecko pójdzie do szkoły
M.Przetacznikowa- Gierowska, G.Makiełło- Jarża, Psychologia rozwojowa i wychowawcza wieku dziecięcego



Jak być dobrym rodzicem
GatunekArtykuły | Data dodania1 maja 2019 20:27 | Autor admin

Opracowane na podstawie czasopisma „Bliżej przedszkola” nr 11 artykuł S.Porady


Nie sztuka jest dziecko począć i urodzić, sztuka jest je wychować na szczęśliwego, Mądrego i dobrego człowieka. Być dobrym rodzicem nie znaczy pozwalać na wszystko, obsypywać prezentami, ulegać kaprysom- być dobrym rodzicem to być z dzieckiem, towarzyszyć w zabawie, uczyć zasad, pokazywać świat. 10 rad – Jak być dobrymi rodzicami!!!

  1. Daj dziecku poczucie bezpieczeństwa
  2. Okazuj szacunek
  3. Poświęcaj dziecku dużo czasu
  4. Naucz się słuchać
  5. Wyznacz reguły i bądź konsekwentny
  6. Nie bój się stanowczości
  7. Naucz się mówić do swojego dziecka
  8. Pozwól dziecku na okazywanie uczuć
  9. Pozwól na samodzielność i własną aktywność dziecka
  10. Ucz porządku i dobrych manier

Okazuj miłość i czułość. Przytulaj, głaszcz, całuj, W ramionach mamy i taty niemowlę i małe dziecko czuje się bezpiecznie. Zadbaj, by twoje dziecko wiedziało, że je kochasz nawet gdy jest niegrzeczne. Nigdy nie mów że przestaniesz je kochać, ze je zostawisz czy oddasz, bo narozrabiało. Poczucie bezpieczeństwa dają również określone przez rodziców zasady i reguły oraz ich konsekwentne przestrzeganie.

Nie upokarzaj, nie obgaduj, nie obrażaj, nie porównuj dziecka w szczególności w obrębie innych. Jeśli zachowałeś się wobec dziecka niewłaściwie- nie bój się przeprosić.

Wspólne zabawy, czytanie książek, opowiadanie bajek, spacery, podróżowanie czy wykonywanie obowiązków domowych. Kiedy spędzasz czas z dzieckiem bądź z nim na 100%. Dzieci, które są ignorowane lub którym rodzice okazują obojętność są agresywne. Naucz swoje dziecko, ze szczęście nie jest kwestią tego ile masz, ale jak wiele możesz zrobić z tym, co posiadasz. Nie kupujcie zbyt wielu zabawek poświęcajcie swojemu dziecku czas a nie pieniądze.

Już noworodek próbuje się z Wami komunikować. Co prawda jest to komunikacja jednostronna i często bardzo uciążliwa. Niemowlęta i małe dzieci komunikują się z nami całymi sobą. Niegrzeczne zachowanie dziecka ( w naszym dorosłym pojęciu) często jest spowodowane zwróceniem na siebie uwagi.

Jeśli chcesz, by Twoje dziecko wiedziało, że nie wolno dotykać kuchenki, dotykać sprzętu grającego, ciągnąć za włosy itp.- musisz mu o tym powiedzieć. Spokojnie i stanowczo mów: nie wolno dotykać, bo możesz się oparzyć, bo to są moje rzeczy… i rób to za każdym razem. Pamiętaj jednak- nie mnóż zakazów bez potrzeby, by było łatwo je ogarnąć. Zakazy i nakazy uczą dziecko jak żyć, co jest słuszne, a co nie. Dziecko nie rodzi się z ta wiedzą. Pamiętaj też że dziecko będzie sprawdzało swoim zachowaniem czy nadal nie wolno tego, co zostało zabronione- dlatego bycie konsekwentnym jest niezwykle ważne.

Twoje dziecko powinno wiedzieć, ze nie oznacza nie. Nie musisz, a wręcz nie powinieneś ulegać zachciankom Twojego dziecka. To odbiera poczucie bezpieczeństwa. Nie ulegaj, gdy maluch próbuje wymusić na Tobie coś krzykiem. Staraj się w takich sytuacjach zachować spokój i stanowczo powiedz, że nie podoba ci się jego zachowanie i spróbuj odwrócić uwagę dziecka, zajmij je czymś innym.

Mów do dziecka łagodnie i spokojnie. Nie obrażaj, nie porównuj, odnoś się do niego z szacunkiem. Używaj jasnych komunikatów, nie wygłaszaj małemu dziecku kazań. Pamiętaj że słowa mogą zranić tak samo jak klaps.

Dziećmi targają różne uczucia, często sprzeczne ze sobą. Dlatego pozwól dziecku płakać, krzyczeć, bać się czy denerwować. Łzy i wściekłość pozwalają rozładować napięcie. Dziecko ma prawo do okazywania złości, ze czegoś mu zabroniłaś, co nie oznacza ,że Ty musisz ulec. Pozwalaj dziecku bronić jego własności. Nie zmuszaj dziecka do uległości w każdej sytuacji, po to by innym nie sprawić przykrości. Dziecko też ma prawo do wyrażania własnego zdania, a wręcz do przeciwstawiania się.

Pozwól dziecku jak najwcześniej podejmować własne decyzje: jaki założyć sweter, co zje na śniadanie itp. Zachęcaj malucha do samodzielnego rozwiązywania problemów. Nie chroń go przed wszelkim ryzykiem- pokazuj i ucz dziecko, że jego zachowania i decyzje maja swoje konsekwencje. Pozwól łamać stereotypy.

Już dwulatek powinien mieć drobne obowiązki domowe- to pomaga by dzieci miały określoną rolę w rodzinie, a nie tylko w niej były. Dobre maniery są oznaką szacunku do innych, jeśli szanujemy innych, szanujemy tez samego siebie. Ucząc norm zachowania, okazując małemu dziecku miłość i szacunek, rodzice stają się dla niego autorytetem i wzmacniają łączącą ich więź. Dziecko, które zna ograniczenia- potrafi odróżnić dobro od zła, zna swoja pozycję w rodzinie i ma poczucie bezpieczeństwa.

Postawy i zachowania dorosłych stanowią dla dziecka pierwsze wzorce, z których będzie czerpać w trakcie życia.
Jeśli dziecko jest zawstydzone, uczy się poczucia winy.
Jeśli dziecko doświadcza wrogości, uczy się walczyć.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze krytyki, uczy się potępiać.
Jeśli dziecko musi znosić kpiny, uczy się nieufności.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze zachęty, uczy się ufności.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze aprobaty, uczy się lubić siebie.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze akceptacji i przyjaźni, uczy się tego , jak znaleźć miłość w świecie.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze uczciwości, uczy się sprawiedliwości.
Jeśli dziecko żyje w poczuciu bezpieczeństwa, uczy się ufności.
Jeśli dziecko jest akceptowane i chwalone, uczy się doceniać innych.
Jeśli dziecko żyje w atmosferze tolerancji, uczy się być cierpliwym.